Die andere hand kan ook iets doen
Vijftien jaar geleden stond Milo Baron (63) nog zelf aan de andere kant van de uitgiftebalie van de Voedselbank. Nu is hij er niet meer weg te denken. Met enorme betrokkenheid zet hij zich in voor mensen die het moeilijk hebben. Hij draagt de Voedselbank echt in zijn hart.
Milo kwam destijds bij de Voedselbank terecht als klant. “Na drie weken dacht ik: die ene hand kan een kratje met eten ontvangen, maar die andere hand kan ook iets doen.” Sindsdien is hij actief als vrijwilliger en helpt hij anderen waar hij kan.
Volgens Milo beseffen veel mensen niet hoe snel je in de problemen kunt raken. “Het kan iedereen overkomen,” zegt hij, dé voedselbankklant bestaat niet. “Door ziekte, hoge zorgkosten of een scheiding bijvoorbeeld.” Maar ook mensen van wie je het misschien niet verwacht, kunnen plotseling van de regen in de drup raken. “Er zijn hier ook mensen geweest die een goede baan hadden of ondernemer waren, maar door schulden ineens moesten rondkomen van veertig euro leefgeld per week.”
Toch rust er nog altijd schaamte op het ontvangen van hulp. Sommige bezoekers parkeren hun auto om de hoek, zodat niemand ziet dat ze bij de Voedselbank komen. “Als jij als moeder of vader naar de Voedselbank stapt en dat kratje accepteert, dan mag je ontzettend trots zijn op jezelf,” zegt hij. “Je overwint je schaamte omdat je je kinderen eten wilt geven. Ga jezelf niet kwellen en ga je kinderen niet tekortdoen, maar accepteer die hulp.”
Soms ziet hij hoe groot die emotie is. Mensen die hun eerste pakket ontvangen, houden het soms nauwelijks droog. “Dan zie je pas echt hoe zwaar iemand het heeft,” vertelt hij.
Tegelijkertijd ziet Milo ook iets anders ontstaan: verbinding. Tijdens het ophalen van de pakketten maken bezoekers een praatje met elkaar. Er wordt gelachen, tips uitgewisseld en nieuwsgierig gekeken naar wat er deze week in het pakket zit. “Dat geeft mij echt een goed gevoel,” zegt hij.
Soms zit het geluk juist in iets kleins. Zo kreeg de Voedselbank laatst een donatie van theaterkaarten van Cpunt, zodat kinderen een dagje uit konden. “Mensen zijn dan zo blij,” zegt Milo glimlachend. “Dat soort momenten zijn echt heel bijzonder.”
Voor Milo draait vrijwilligerswerk om geven zonder iets terug te verwachten. Hij gelooft dat een goede daad altijd ergens weer verder leeft. “Als je onvoorwaardelijk geeft en niets terugverwacht, dan wordt de wereld een stukje mooier,” zegt hij. “En je eigen wereld wordt er ook groter van.”
Zijn betrokkenheid gaat ver. “Ze mogen mij 24 uur per dag bellen,” zegt hij lachend. “Als er een stroomstoring is, moet er meteen gehandeld worden. Maar ook als ergens bij een bedrijf een koelcel uitvalt en producten anders weggegooid zouden worden, spring ik in de bus om het eten op te halen.” De Voedselbank mag die producten vaak nog wel uitdelen. “En weggooien zou zonde zijn.”
Milo is een echte regelaar. Hij denkt vooruit, ziet overal mogelijkheden en zit nooit stil. Binnen de Voedselbank doet hij van alles: van administratie tot webmaster en het maken van video’s. Daarnaast heeft hij ook meegeholpen aan de inzameling en uitdeling. Ook daarbuiten zet hij zich volop in voor anderen, onder meer met een DVDbank en zijn eigen stichting, Blijgezicht.
Maar zijn grootste droom ligt in Portugal. Milo wil daar ooit een vakantiepark opzetten voor mensen met een beperking, zodat zij gratis een week kunnen genieten en tot rust kunnen komen. Groot dromen doet hij zonder twijfel. “Aan mijn enthousiasme zal het niet liggen,” zegt hij lachend. “Nu nog kijken hoe het financieel gaat lukken.”
Voor Milo draait het uiteindelijk om één ding: iets betekenen voor een ander. En daar zet hij zich iedere dag opnieuw met hart en ziel voor in.
Door Roxanna Booms
De mooiste gesprekken
“Het laatste hoofdstuk van mijn leven brak aan en ik dacht: wat wil ik nu eigenlijk écht nog doen?”
Lees het verhaal